Γιατί σήμερα φαίνεται πως είναι αδύνατος ο πραγματικός αγώνας ενάντια στο πολύμορφο και πολυδαίδαλο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, και τι θα έκανε δυνατό έναν τέτοιο αγώνα;

Θέλω να απαντήσω, με τους περιορισμούς μου, σε αυτό το ερώτημα σαν να μην υπήρχε αύριο, σαν να μην υπήρχε άλλο αύριο και να έπρεπε να «σας» και να «μου» απαντήσω σήμερα, τώρα

Η επιτακτικότητα τέτοιων ερωτημάτων δεν είναι κατανοητή από τους διανοούμενους, άσχετα αν αυτοί είναι επίσημοι και θρονιασμένοι σε μιαν έδρα πανεπιστημίου ή ερευνητικού ιδρύματος ή «αντίθετα» φυτοζωούν σε κάποια αεργία ανεργία ή μέσα σε κάποια αριστερίστικη μικροφατρία.

Ούτε πρόκειται να γίνει κατανοητή αυτή η επιτακτικότητα, ούτε βέβαια το ερώτημα, αν δεν τους πιάσει από το πέτο μια λαϊκή μάζα ή η ίδια η ιστορία με τις καταστροφές της

Οι διανοούμενοι περιμένουν, σχεδιάζουν, αναλύουν, προγραμματίζουν, και το κυριότερο φτιάχνουν ταξικά προγράμματα για να είναι κάπου εκεί μέσα ως αφανείς ή εμφανείς, πάντως πάντα ως απαραίτητοι για να λειτουργήσει η ιδανική κοινωνία την οποία φαντάζονται πάντα στα μέτρα τους, γνωστές παλιές ιστορίες

Αυτό που χρειαζόμαστε εμείς, οι άνθρωποι χωρίς αύριο, οι πάντα άγνωστοι και ημιτελείς διανοητικά άνθρωποι της πλέμπας, είναι ένα σαφές και ρεαλιστικό σχήμα μάχης για να βγάζουμε τη μέρα και να χτίζουμε το αύριο

Αναγνωρίζω την διανοουμενίλα από χιλιόμετρα.

Ακόμα κι όταν επαναστατεί πραγματικά ο διανοούμενος πάλι σκατά τα κάνει, και πάντα σκατά θα τα κάνει

Πολυμέτωπος αγώνας, αυτό είναι που λείπει, έστω ως εξωτερική μορφή εκδηλωμένο, από το υποθετικό κίνημά μας, ή το κοινωνικό κίνημα του παρόντος μέλλοντος.

Ο πραγματικός αγώνας σήμερα θα έχτιζε και θα «ζούσε» μέσα σε ένα πολυμετωπικό αντιμανιχαϊστικό σχήμα μάχης.

Οι διανοούμενοι σε ένα πράγμα είναι εξπέρ, στο να στρέφουν τον λαό ενάντια σε φανταστικούς εχθρούς ή ενάντια σε ένα μόνον μέρος των εχθρών.

Οι διανοούμενοι είναι αυτοί που χτίζουν τους αφόρητους και παραπλανητικούς δυϊσμούς και στρατεύουν αφιονίζουν πορώνουν νεολαϊστικο και λαϊκό κόσμο εναντίον του ενός αλλά όχι του άλλου εχθρού του, δηλαδή όχι εναντίον όλων των εχθρών του

Ο ώριμος καπιταλισμός είναι η αποθέωση της πολυδαιδαλότητας και της πολυπολικότητας των εχθρικών δυνάμεων, και η μαζική ή ελιτίστικη διανοούμενη τάξη/υπο-τάξη εντός αυτού του (ώριμου) καπιταλισμού είναι υπεύθυνη τόσο για τον σχηματισμό αυτών των πολλών πόλων του εχθρού/εχθρών του λαού όσο και για την διαρκή παραπλάνησή του με το να τον στρέφει (τον λαό) πάντα εναντίον του ενός και όχι του άλλου εχθρού, εναντίον μόνον ενός πόλου ή λίγων πόλων και όχι εναντίον όλων των κυριαρχικών πόλων

Ακούς διανοούμενο; η αλήθεια είναι απέναντι.

Σχολιασμός