Μέσα σε 5 χρόνια είχα πάρει 12 κιλά. Όταν ξεπέρασα την κατάθλιψη που με οδήγησε στην αύξηση του βάρους, αποφάσισα να μην κάνω δίαιτα, αλλά να σταματήσω να τρώω έξω. Δεν πιστεύω στις δίαιτες και μου κάνει εντύπωση πως τόσος κόσμος συνεχίζει ακόμη να διαβάζει και το χειρότερο να εφαρμόζει δίαιτες. Δοκίμασα και την διατροφή με διατροφολόγο· τρίχες και μάλιστα κατσαρές. Επιμορφώθηκα επίσης για κάνα εξάμηνο με την μοντέρνα γνώση των Ω3, Ω6, συμπληρωμάτων, αλόη κοκ — τα κατέταξα όμως στις επιστημονικοφανείς ανοησίες. Παλαιότερα είχα περάσει και από 9μηνη χορτοφαγία, την οποία είχα απορρίψει ως αφύσικη και επικίνδυνη. Εκ των προτέρων, επικαλούμαι το «τεκμήριο αθωότητας» ως μη ειδικός.

Αν και θεωρώ το κορμί την καλύτερη εικόνα της ψυχής δεν ένιωθα την πίεση κάποιου άμεσου λόγου για να επανέλθω στο κανονικό μου βάρος. Οι εξετάσεις μου οι αιματολογικές ήταν ανέκαθεν καλές, όπως και πάντα είχα χαμηλή πίεση. Επίσης θεωρώ δημιουργήματα της Gay αισθητικής: το δημοφιλές φλώρικο ανδρικό σώμα των six-pack κοιλιακών (επιδεικνυόμενο μάλιστα γυναικείω τω τρόπω)· όπως και το αδύνατο χωρίς καμπύλες γυναικείο σώμα (που θυμίζει ανδρικό) με τις απότομες γωνίες στο πρόσωπο· καταστροφικά κοινωνικά σωματικά πρότυπα και τα δύο (όποιος νομίζει ότι το πρόβλημα της Gay προπαγάνδας περιορίζεται μόνο με την πώληση της πουστιάς, πλανάται πλάνη οικτρά). Για να προλάβω τυχόν ιερόσυλες σκέψεις: το αρχαιοελληνικό άγαλμα αναδεικνύει το σώμα του ιδανικού οπλίτη — όχι του ιδανικού φλώρου.

Τα τελευταία 2 χρόνια, που τρώω —χωρίς περιορισμούς, μέχρι στιγμής— αποκλειστικά μαγειρεμένο στο σπίτι φαγητό, έχασα μόνο 2 κιλά, πλην όμως διαπίστωσα άλλες θεαματικές αλλαγές στο σώμα μου: επισκέπτομαι την τουαλέτα 2-3 φορές την ημέρα (όσες φορές τρώμε, τόσες φορές πρέπει να πηγαίνουμε)· το δέρμα μου λάμπει· τα μαλλιά μου ζωντάνεψαν· η ενέργειά μου αυξήθηκε· έγινα πιο κοινωνικός. Αυτό όμως που με ξάφνιασε περισσότερο ήταν η πρωτόγνωρη αλλαγή στην αίσθηση της γεύσης· άρχισαν να μου αρέσουν γεύσεις που με άφηναν αδιάφορο όπως λαχανικά, φρούτα, καρύδια, μέλι. Όταν τρως έξω η υπερβολική χρήση λιπαρών, αλατιού και ζάχαρης αμβλύνουν την αίσθηση της γεύσης· δύσκολα ξεχωρίζεις λεπτεπίλεπτες γεύσεις, οπότε και η ηδονή της ποιότητας αντικαθίσταται από την ηδονή της ποσότητας. Αυτά όμως άρχισα να τα αντιλαμβάνομαι μετά τους πρώτους 10 μήνες αποχής από ντιλίβερι, τυρόπιτες, σουβλάκια, παγωτά, αναψυκτικά, μεσημεριανά γεύματα σε εστιατόρια και φαστφουντάδικα. Εξαίρεση 1-2 φορές την εβδομάδα βράδυνες έξοδοι για αργόσυρτα τσιμπολογήματα με παρέα και κρασάκι· κατάλαβα επιτέλους ότι πρέπει να αποφεύγω τα δείπνα για τρεις, εκτός και αν παρευρίσκονται άλλοι δύο. Από υγρά πίνω μόνο νερό και κρασί, ενώ καπνίζω 4-5 πούρα την εβδομάδα.

Πριν αρχίσω να παίρνω τα κιλά είχα μια ερωτική σχέση με κάποια που αθλούνταν συχνά· κινούνταν σαν πεταλούδα, αν και τσίμπαγε σαν σφήκα (ποτέ δεν έδειχνε τόσο ωραία, όσο όταν επέστρεφε βρόμικη και βρεγμένη από το τρέξιμο). Έτσι με τράβηξε και μένα στον αθλητισμό· για μια τριετία, 3-4 φορές την εβδομάδα πηγαίναμε και τρέχαμε σε δασάκι (όχι σε καταθλιπτικά γυμναστήρια) καμιά ωρίτσα την φορά. Πριν από αυτή την περίοδο άθλησης τα μοναδικά γυμνασμένα σημεία του σώματός μου ήταν τα μάτια μου και τα αυτιά μου. Θα σας εκπλήξω, αλλά τα αποτελέσματα τόσων ωρών γυμναστικής εξανεμίστηκαν μέσα σε 6 μήνες από την διακοπή τους. Από την ολιγόχρονη επαφή μου με την έντονη σωματική άσκηση κατέληξα στην άποψη του κυνικού φιλόσοφου Διογένη: «Ο αθλητισμός ωφελεί μέχρι να κοκκινίσουν τα μάγουλά σου. Από κει και πέρα είναι βλαβερός και καταστρέφει το μυαλό». Πλέον θεωρώ ότι η μη έντονη άσκηση, όπως το περπάτημα, έχει καλύτερα σωματικά αποτελέσματα που σαφώς διαρκούν περισσότερο. Έτσι περπατάω καθημερινά τουλάχιστον 1 ώρα, αποφεύγοντας να πάρω ταξί και μετρό.

Το πιο κρυφό μονοπάτι για την ψυχή· είσαι συ, ω πολυφίλητο κορμί.

Dimitris Ziamparas


Administrator

Administrator

Διαχειριστής του art-io

Απάντηση

share on: