Η ιστοσελίδα μου (aftokathorismos.blogspot.gr) που διαβάζετε εδώ είναι μια πειραματική προσωπική προσπάθεια.

Δεν είμαι ειδικός, ούτε δημοσιογράφος, και η σχέση μου με την επιστήμη και την πολιτική είναι πλέον «στιγματισμένη» από τα προσωπικά βιώματα και τις προσωπικές εμμονές μου.

Αν ξένισα κάποιους με την έντονη τοποθέτησή μου σε θέματα που τους αφορούν ας σκεφτούν λίγο ψυχραιμότερα και ας υποθέσουν επιτέλους ότι εδώ ακούνε κάτι το οποίο θα ήθελαν να τους το πούνε πολλοί, και δεν τους το λένε για να μην «μπλέξουν» σε άσκοπες συζητήσεις (η ζωή είναι μικρή και περνάει, δεν είστε-είμαι-είμαστε το κέντρο του κόσμου)..
Οπότε, παρακαλώ όσους φαντάζονται πράγματα και ψάχνουν «ρίζες» σε ένα παρασκηνιακό «φραξιονισμό» στους «χώρους» να συνέλθουν και να με ακούσουν.
Είμαι ένας εργαζόμενος του δημόσιου τομέα, πολίτης της «Ελληνικής Δημοκρατίας» και διπλανός σας άνθρωπος.
Προχωράμε τώρα στο «διαταύτα»:
Τι σήμαινε και τι σημαίνει για μένα το Κουρδιστάν και το αριστερό δημοκρατικό κίνημα του ΡΚΚ;;
Απλά και κατανοητά, αναφερόμενος και σε προσωπικά βιώματα:
Όταν βρισκόμουν στην Γερμανία για εκπαιδευτικούς λόγους γνώρισα καθημερινούς πολίτες τουρκικής και κουρδικής εθνοτικής καταγωγής.
Κυρίως νέους ανθρώπους.
Αρχικά τους γνώρισα μέσω μιας ξένοιαστης παρέας ελλήνων (αιώνιων) φοιτητών και μετά με δική μου πρωτοβουλία, από μόνος μου.
Έκανα και το πείραμα να συγκατοικήσω σε μια φοιτητική εστία για μερικούς μήνες με έναν αφασιακό Τούρκο γιατρό.
Παρά τον καλό χαρακτήρα του και την άψογη φιλική συμπεριφορά του μου έσπαγε τα αρχίδια με τον κεμαλικό εθνικισμό του και την περιφρόνησή του προς τους Κούρδους αλλά και όσες γυναίκες μουσουλμάνες έβλεπε στο δρόμο να φοράνε μαντίλα.
«Γι΄αυτό έφυγα από την Τουρκία», μου έλεγε συνέχεια, «δεν τις αντέχω, δεν αντέχω και το Ισλάμ»…
Κάποια στιγμή, όταν χώρισαν οι δρόμοι μας, έπιασα ένα μικρό  δωμάτιο (τα δωμάτια στην Γερμανία είναι πανάκριβα) και άρχισα να κάνω παρέα με ό,τι μη δυτικο-ευρωπαϊκό υπήρχε στην Βρέμη τότε, Λατινοαμερικάνους, Ασιάτες, Κούρδους, Αφρικάνους κ.λπ
Θυμάμαι ακόμα απίθανους τύπους, μορφές, είναι πραγματικά μεγάλη προσωπική έλλειψη σήμερα να μην αποκτήσει ένας νέος άνθρωπος μια επαφή με μη ευρωπαίους ανθρώπους, χάνει την ουσία το ζουμί.
Τα προφορικά «γερμανικά» μας ήτο απίστευτα (τα δικά μου προφορικά «γερμανικά» σήμερα, είναι εκμηδενισμένα), δεν ξέρω στ’ αλήθεια σε τι γλώσσα μιλάγαμε τότε! πάντως μιλάγαμε και μιλάγαμε και μιλάγαμε, και γυρνάγαμε γυρνάγαμε γύρναγα, ποτέ στη ζωή μου δεν ένιωσα τόσο ελεύθερος αλλά και τόσο αποπροσανατολισμένος..
Όλα ήρθαν μαζεμένα.
«Έζησα» δύο κεντρικά διεθνή γεγονότα από το «γερμανικό» παρατηρητήριό μου:
Την παράδοση Οτσαλάν και την κρίση στο Κόσοβο.
Μην σας κουράσω.
Για το θέμα Κόσοβο και τα κουφά που άκουγα από τους δικούς μου στο τηλέφωνο έχω ξαναμιλήσει, αλλά θα μιλήσω πάλι στο μέλλον.
Ας έρθουμε στα κουρδικά μας.
Όταν έγινε όλη η φάση με τον Οτσαλάν ντρεπόμουνα να βγώ στο δρόμο, είχα γίνει μια σκιά, και περίμενα την οργή των Κούρδων γνωστών, οι οποίοι σας το τονίζω δεν ήταν τίποτα κολλητοί μου, και οι οποίοι είναι σίγουρο ότι δεν με θυμούνται καν.
Αντίθετα από ό,τι περίμενα όταν με συνάντησαν φέρθηκαν άψογα και με έναν πραγματικά ανθρώπινο αριστερό και δημοκρατικό πολιτικό τρόπο.
Μιλάμε για καθημερινούς ανθρώπους και νεολαίους που γύρναγαν σε στέκια και όχι τίποτα στελεχάρες.
Όπα λέω, τι γίνεται εδώ;;
Άρχισα να ψάχνω, να παθιάζομαι να χάνομαι στις σκέψεις μου για αυτούς τους ανθρώπους, γι΄αυτό τον λαό.
Κάποια στιγμή μιλώντας με τους δικούς μου στο τηλέφωνο πάλι, άκουσα την δική τους εκδοχή των «πραγμάτων της Κένυα».
Ξέρετε τι μου έχει μείνει πέρα από τις γνωστές φοβικές μπούρδες που λένε συνήθως οι περισσότεροι Έλληνες άνω των 60 σήμερα;
Μου έχει μείνει αυτό που άκουσα για τον Μίκυ Μάους Θεοδωράκη, τον γνωστό μέτριο και υπερεκτιμημένο μουσικοσυνθέτη της «Ρωμηοσύνης» και της εθνοεπανάστας, ότι έκανε μια επίθεση στην γυναικεία φρουρά του Κούρδου ηγέτη (για τα σκληρά της λόγια) και πόσο αυτή η επίθεση ανακούφισε το λαϊκό μας πόπολο, το «απο-ενοχοποίησε».
Καλά, τα γνωστά για τον Σημίτη Πάγκαλο κ.λπ, τα ξέρετε, και δεν τα κρίνω παραπάνω, αν και έχω ακόμα «κενά» στο μυαλό μου για τα γεγονότα.
Αυτό που μου έμεινε από τότε περισσότερο ήταν αυτό που σας είπα.
Δεν ξεχνώ λοιπόν τον άθλιο ρόλο του ανθρώπου αυτού, γιατί μια ζωή άθλιος ήταν ο ρόλος του, όπως άθλια είναι και η αισθητική του και όλο το σκεπτικό του.
Τέσπα..
Τι έγινε από τότε, ή μάλλον, τι ξεκίνησε για μένα από τότε;
Είπα να κάνω το Κουρδιστάν το κριτήριό μου.
Καμμία φορά λέω αστειευόμενος ότι δεν είμαι ‘Ελληνας αλλά Κούρδος εθνικιστής, αν και δεν είμαι εθνικιστής, έτσι νομίζω τουλάχιστον.
Αυτό που εννοώ είναι πως το κριτήριό μου ήταν και είναι ακόμα αυτός ο λαός, ό,τι και να σημαίνει αυτή η αμφιλεγόμενη έννοια «λαός».
Και τον ακολούθησα.
Ποιά ήταν τα οφέλη αλλά και τα βάρη από αυτή την ιδεολογική πειθαρχία;
Να σας τα απαριθμησω για να μην σας κουράζω.
Δηλώνω βέβαια πως δεν έχει κανένας Κούρδος την ευθύνη για αυτά που σκέφτομαι για να μην τους χαντακώνω τους ανθρώπους, αν θέλετε να μάθετε τι είναι και τι θεωρούν ρωτήστε τους ίδιους και ξεστραβωθείτε, διαβάστε κ.λπ.
Μιλώ εδώ, τώρα, βιωματικά (δεν χρησιμοποιώ την αρίθμηση στ’, την θεωρώ αστεία πλέον):
Βρήκα έναν τρόπο διαλεκτικού απεγκλωβισμού ταυτόχρονα από:
α) τον σταλινισμό, χωρίς να πετάξω κάποια ιστορικά «πράγματα», αλλά και χωρίς να παραμείνω δεμένος άλλο στο άρμα αυτής της αμφιλεγόμενης τάσης του κινήματος…
β) έπειτα και από τον ίδιο τον μαρξισμό, ως γενική και δεσμευτική κοσμοθεωρία και μέθοδο.
Δεν με νοιάζει αν ο «σταλινισμός» ήταν μαρξισμός, ήταν δεν ήταν, δεν τον άφησα για να πάω σε έναν άλλο μαρξισμό ή στον «αληθινό» μαρξισμό..
γ) ήρθα σε πραγματική έπαφη με τον φεμινισμό, με τον ιδιόμορφο και παραδοσιακό τροπισμό φεμινισμού του κουρδικού κινήματος, τον οποίο προτιμώ από τον όποιο φεμινισμό/μεταφεμινισμό τύπου Μπάτλερ κ.λπ (να είναι καλά οι άνθρωποι, δεν έχουμε σχέση και έχουμε σχέση)…
δ) τάχθηκα με την δημοκρατία χωρίς κράτος, τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό, όπως εκφράστηκε μετά αλλά ήδη υπήρχε στο πνεύμα του κουρδικού κινήματος, και ήταν ένα σαφές πράγμα προσεγγίζον μεν τον νέο δημοκρατισμό της νέας αριστεράς αλλά με άλλες ρίζες και άλλες προϋποθέσεις…
ε) παρέμεινα, και παραμένω σε μια Λογική πιθανού δημοκρατικού και αμυντικού μιλιταρισμού (λαϊκή αυτοάμυνα, και μόνον)…
ζ) ξερίζωσα μέσα μου κάθε ψεγάδι αντισημιτισμού που επιβίωνε με την μορφή του «αντισιωνισμού», αν και δεν χρειάστηκε πολύς κόπος, δεν ήμουν ποτέ «αντισιωνιστής», απλά η κουρδική οπτική γωνία ενίσχυσε την ψυχική και ιδεολογική μου άμυνα απέναντι στον «αντισιωνισμό»-αντισημιτισμό…
η) Διατήρησα τον σκεπτικισμό μου και κάποια εχθρότητα απέναντι στον «τουρκικό παράγοντα», και «λαϊκό» και «κρατικό», ό,τι και να λένε εδώ οι αριστεριστές αριστεροί της θεωρίας κ.λπ, αλλά οι Κούρδοι με βοήθησαν να μετασχηματίσω την εχθρότητά μου σε ένα άλλο επίπεδο που δεν έχει σχέση με την ελλαδική αντιτουρκική καφρίλα…
θ) τάχθηκα και τάσσομαι με την δημοκρατική κοσμική κουλτούρα με σεβασμό αλλά όχι μεταμοντέρνο γλείψιμο απέναντι στις θρησκείες και το Ισλάμ…
ι) πήρα μαθήματα ήπιου πολιτικού «κυνισμού» στα διεθνοπολιτικά και διεθνοστρατιωτικά θέματα..
κ) και τελευταίο, προσπάθησα και προσπαθώ ακόμα να βρώ, μέσω της κουρδικής εμπειρίας, έναν πραγματικό μέσο δρόμο μεταξύ εθνισμού και οικουμενικής σκέψης και δράσης…Δεν τον έχω βρεί στα ελληνικά δεδομένα και ταλαντεύομαι, ανθρώπινο.

Το πως θα υπερβούμε το έθνος κράτος και τον κρατικό εθνοτισμό χωρίς να διαλυθούμε ως λαός είναι κάτι που δεν το έχω λύσει, και δεν δέχομαι ότι μπορώ να λύσω με τις ιδεολογικές παρακρούσεις της ελληνικής «αριστεράς» και της εντόπιας «αναρχίας-αυτονομίας»..

Αυτά και όχι άλλα…

Σχολιασμός