Όταν ξεχυθεί το λαϊκό ποτάμι στους δρόμους και τις πλατείες τότε θα έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την Τρόικα, την Ευρωπαϊκή Ένωση, τους Αμερικάνους (ΔΝΤ) και τους εδώ υποτακτικούς τους.

Αλλά για να γίνει αυτό, και για να υπάρξουν σημαντικά γεγονότα αντίστασης και εξέγερσης πρέπει η παρουσία των μαζών στους επιτηρούμενους από το αστικό κράτος χώρους της δημόσιας κίνησης των εμπορευμάτων και των καταναλωτών να μην έχει κάποιον βολικό χαρακτήρα.

Η μορφή του κινήματος σωτηρίας του λαού δεν είναι δυνατόν να έχει τα ειρηνικά χαρακτηριστικά της διαμαρτυρόμενης προβατοσύναξης λίγο πριν την σφαγή.

Όταν τα πράγματα αρχίζουν να αγριεύουν η μορφή πρέπει να έχει το αντίστοιχο περιεχόμενο, χωρίς να υπολογίζονται πιά τα ενδεχόμενα «προβοκάτσιας» και «εκτροπής».

Η τάξη στην Αθήνα και την Ελλάδα, για να σωθεί ο λαός, πρέπει να καταλυθεί μέχρι τουλάχιστον να αποβληθεί η Τρόικα και να καταργηθεί κάθε οικονομική και πολιτική εποπτεία από τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς της Ε.Ε και των Η.Π.Α .

Αυτό το πράγμα είναι αδύνατον αν δεν συμβούν ταυτόχρονα 2 πράγματα:

1) Να υπάρξει μαζική παρουσία των καταπιεσμένων, όσο το δυνατόν μαζικότερη παρουσία, να υπάρξει αυτό που λέμε «κίνημα».

Πολλές φορές οι αριστεροί, οι κομμουνιστές, οι αναρχικοί ουσιοποιούν την λέξη-έννοια «κίνημα» ως αυτή να υποστασιοποιεί μια συνεχή παρουσία στον κοινωνικό χώρο-χρόνο και ξεχνάνε πως έχουμε πραγματικά ένα κίνημα όταν κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, σε μια συγκεκριμένη στιγμή της ιστορίας, και υπό την αφόρητη πλέον ηγεμονία των κυρίαρχων ταξικών δυνάμεων, ένα σημαντικό πλήθος ανθρώπων από την μάζα των υποτελών τάξεων και ατόμων αντιστοιχίζεται άμεσα με την γενικότερη ιστορική αναγκαιότητα προβάλλοντας ένα ανυποχώρητο ΟΧΙ, απέναντι στην συνέχεια αυτής της ηγεμονικής κυριαρχίας, χωρίς να υπολογίζει τις προσωπικές, οικονομικές, νομικές, σωματικές συνέπειες.

Επειδή οι εργαζόμενες μισθωτές τάξεις και οι άνεργοι δεν έχουν συνήθως την επιθυμία να συντονίσουν την συγκεκριμένη ύπαρξή τους με τέτοιες διακινδυνεύσεις γι’αυτό και δεν έχουμε κάθε μέρα αυτό που είναι, με τα πραγματικά και όχι μεταφυσικο-αριστερά κριτήρια, κίνημα.

Γι’ αυτό όταν έχουμε κίνημα τότε υπάρχει και αυτή η αιφνίδια εμφάνιση των μαζών.

Οι μάζες των καταπιεσμένων εμφανίζονται αιφνίδια, τα συνθήματα που αρχίζουν να πετάνε πάνω από τα κεφάλια όλων και κανείς δεν ξέρει από πού ήρθανε έχουν μια εντελώς δική τους, συγκυριακή, μορφή, η οποία όμως περιέχει περισσότερη αναγκαιότητα από ό,τι όλα μαζί τα κατασκευασμένα κομματικά συνθήματα.

Το κίνημα μπορεί να είναι μη-βίαιο, αλίμονο όμως στο κράτος ή την κάθε κατασταλτική μαφία μέσα στο κράτος αν θελήσει να το καταστείλει. Το κίνημα έχει μέσα του μεγάλο βαθμό κρυφής βίας, γι’ αυτό και δεν είναι πάντα θετικό απέναντι στις έξαλλες κραυγές των υπερεπαναστατών, αφού αυτή η βαθιά βία μέσα του δεν είναι άστοχη, ούτε προερχόμενη από ατομικο-υποκειμενικές ιδιοτροπίες.

Ο λαός βγάζει τότε το κεφάλι του στο χάος, αλλά δεν θέλει την βία, ξέρει όμως πως αν προκληθεί κι άλλο θα τα σαρώσει όλα σε μια βδομάδα, σε έναν μήνα, τότε θα κρυφτούν όλα τα ποντίκια στις τρύπες τους.

Τι έχει σταματήσει τον λαό;

Τι μπορεί να τον σταματήσει;

2) Αυτό που μπορεί να σταματήσει σε μια τέτοια στιγμή τον λαό, την κοινωνία, είναι μια εξίσου βαθιά βία: ο φόβος για την δημιουργία ενός χάους το οποίο υποτίθεται θα κατέστρεφε τις αρχές της ειρηνικής συμβίωσης των καθημερινών ανθρώπων και θα έθετε την ταξική κοινωνία προ υπαρξιακών ερωτημάτων για τα οποία δεν είναι έτοιμη να απαντήσει. Πίσω από την μη εμφάνιση του λαϊκού θηρίου κρύβεται ο φόβος του για την ίδια την βία που περιέχει.

Ο ίδιος ο λαός συνέχει τα πράγματα, ο ίδιος είναι αυτός που θα αποφασίσει το μη παρέκει και θα τα αποδομήσει σε μια νύχτα, μέχρι τουλάχιστον να γίνει αυτό που θέλει εκείνη τη στιγμή. Η κρίσιμη ισορροπία για μια ταξική ή ιδεολογική πρωτοπορία είναι αυτή που αν τηρηθεί θα αποτρέψει τόσο τον φόβο όσο και τις τυχοδιωκτικές ενέργειες.

Η στιγμή επίκειται..

Σχολιασμός