Υπάρχει ένας τρόπος σύλληψης του κόσμου που μου προκαλεί την απόλυτη περιφρόνηση.

Είναι αυτός που λέει «τα δικά μας δικά μας, τα δικά σας δικά μας» στο πεδίο όμως της κοσμοθέασης, της θεωρίας ή απλά της πολιτικής ανάλυσης.

Ναι μάγκες, η πραγματικότητα είναι πραγματικότητα όταν σας βολεύει και όταν δεν σας βολεύει είναι κατασκευή.

Όμως:

Ή

η πραγματικότητα, ως ανθρώπινη είναι κατασκευή παραμένοντας πραγματικότητα

Ή

η πραγματικότητα ως ανθρώπινη είναι πάντα πραγματικότητα και μόνον πραγματικότητα, χωρίς να αποτελεί ποτέ κατασκευή, δηλαδή η κατασκευασιακή έννοια και κατάσταση της πραγματικότητας αφορά μόνον υλικά εργαλεία, ούτε καν δηλαδή τις εργαλειοποιήσεις εντός του (δια-)ανθρώπινου.

Τι μας λένε κάποιοι μάγκες και αλάνια και πολύ έξυπνοι απατεώνες, για τους οποίους τελειώνει ο χρόνος και η εποχή και τα περιθώρια που τους χαρίστηκαν;

Μας λένε, κοιτάξτε παιδιά, αυτό είναι πραγματικό αυτό είναι κατασκευή, αυτό είναι πραγματικό συμβολικό αυτό είναι φαντασιακό κ.λπ κ.λπ όσα σχήματα θέλετε φτιάχνουν.

Με αυτό τον τρόπο, όταν σφίγγουν τα γάλατα και άλλα πράγματα, και όταν ο κόσμος τους καταρρέει γιατί έρχεται ο πραγματικός κόσμος και σπάει τη πόρτα και τους καλεί έξω, στον φρέσκο αέρα του, αυτοί λένε πάλι, αυτό που μου δείχνεις είναι μια κατασκευή, είναι προϊόν μιας ανύπαρκτης και αυθαίρετης διαίρεσης ή ένωσης πολλών πραγμάτων, μόνον το δικό «μας» (το δικό τους εννοούν) είναι πραγματικό πραγματικό, και συνεχίζουν να προτάσσουν μόνον αυτό το πραγματικό πραγματικό ή το κατασκευασιακό πραγματικό που τους βολεύει.

Αρχικά μπορεί κάποιος να θεωρήσει ότι πρόκειται για λάθος ή την τακτική της σοφιστείας προσαρμοσμένης στις ειδικές συνθήκες μιας ιδεολογικής ή θεωρητικής (άρα πολιτικής) ανάγκης, αλλά βλέπει σιγά σιγά πως η υπόθεση αυτή έχει βάθος, γενεαλογία, και αρκετή θρησκεία, κρυφή όμως.

Ό,τι συκοφαντείται ως κατασκευή είναι ό,τι θεωρήθηκε και θεωρείται εμπόδιο στην επί της γης βασιλεία του υποτίθεται παν-ανθρώπινου υπερ-ανθρώπινου οράματος μιας κοινωνίας ή ανθρώπινης κατάστασης χωρίς διαφορές, ιεραρχίες, ετερότητες, ασυμμετρίες και άλλα ή δυσάρεστα ή απλά υπάρχοντα.

Ο ολοκληρωτισμός είναι και αυτός και όλα τα άλλα είναι για να περνάμε την ώρα μας.

Ο ύστερος καπιταλισμός ήταν και είναι (ακόμα) ολοκληρωτικός στον βαθμό που ανήγαγε την αφαιρετικοποιητική δυναμική του σε αυτό το αίτημα της υλοποίησης της άρσης κάθε ετερότητας και διαφοράς.

Η αποικιοποίηση των διαφορών από το έθνος κράτος δεν καταργήθηκε ούτε εξαγιάζεται βέβαια, ως προτιμότερη, από τον νέο queer φασισμό των παγκοσμίων ολοκληρώσεων, απλά συνοδεύεται πλέον και από αυτόν (τον νέο φασισμό).

Είναι ένα ζευγαράκι, που μισείται εντός του γάμου και γαμιέται σαδομαζοχιστικά.

Ναι λοιπόν, υπάρχει πλέον ολοκληρωτικός καπιταλισμός, αλλά ένας από τους συντελεστές του είναι και ο αντικαπιταλισμός εκείνος που θεωρεί και πράττει την αντίσταση σε αυτόν (τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό) με τα μέσα, τις αξίες, τις ιδέες, τα νοήματα του ίδιου.

Σχολιασμός