Σκουντουφλώντας στα ντουβάρια της Πόλης ανακαλύπτεις μια βαριεστημένη επαναστατική δημιουργικότητα να συνθηματολογεί νανουρίζοντας μας γλυκά και εφησυχαστικά.

Πολύς μπαγιάτικος Μάης του ’68 και ληγμένο Πολυτεχνείο, πασπαλισμένα με ολίγον από απολιθωμένο 1821 και μέρες που είναι τώρα, Δεκέμβρης του ’08 που ταριχεύτηκε νωρίς.

Το σύνθημα πρέπει να βρωμάει και να ζέχνει την εποχή του, αν θέλει να πετύχει κάτι εκτός από μνημόσυνα και κατανάλωση σπρέι.
Να βρωμάει τόσο την εποχή του, που να σου καίει τα ρουθούνια να κολλάει πάνω σου και να το κουβαλάς στο σπίτι, τρώγοντας σου το μυαλό.

Το σύνθημα είναι σαν την καπότα, μιας χρήσης

Το ξέπλυμα και το ξαναφόρεμα απλώς μειώνει την αποτελεσματικότητα.


Νόπη Φουντουκίδου

Νόπη Φουντουκίδου

Γεννήθηκα στη Γερμάνια. Μεγάλωσα ανάμεσα στο εξωτικό Διδυμότειχο και στη Θεσσαλονίκη πηγαινοφέρνοντας το ανορθόγραφο Παρθενώπη -δώρο ενός ληξιάρχου ερωτευμένου με τα Ωμέγα- κι εξηγώντας σε απορημένους ορθογράφους πόσο μαγικό γράμμα είναι αυτό το ωμέγα και γιατί δεν θα το διορθώσω ποτέ! Μικρή ονειρευόμουν όταν μεγαλώσω να γίνω: | α) Μπαλαρίνα | βου) Ιντιάνα Τζόουνς | και γου) Κουμουνίστρια καριέρας. Δεν πραγμάτωσα τίποτα από τα παραπάνω. Όλοι μου λέγαν από μικρή, ότι έχω χάρισμα και δυνατότητα να πετύχω στα πάντα. Εγώ πάλι δεν κατάφερα ποτέ να μεταβολίσω το χάρισμα ή την δυνατότητα σε σαλάμι, Κι αυτό είναι κρίμα … γιατί πραγματικά το σαλάμι είναι απ τα αγαπημένα μου πράγματα στη ζωή!

Απάντηση

share on: