Είμαι πολιτικό ον όπως και να το δεις. Αν και μου προτάθηκε να κατέβω υποψήφιος αρνήθηκα καθότι θέλω να παραμείνω πιστός στις καλλιτεχνικές μου υποχρεώσεις (δίνω το γάλα μου σε ντελικατέσεν τελευταία). Οι εκλογές με συνεπαίρνουνε, με εκστασιάζουνε, με κρατάνε ξυπνητό μπροστά στην τιβί. Μου λένε αλήθειες για το ποιοι ακριβώς είμαστε, εμείς οι φωνακλάδες και γκρινιάρηδες (όνοι στην κυριολεξία) που όλο αλλαγές θέλουμε, όλο κάτι καλύτερο γυρεύουμε, όλο δεν αντέχουμε τα δυσβάσταχτα κι όλο στα λόγια βρισκόμαστε. Γιατί τα ίδια και τα ίδια πολιτικά πρόσωπα ανακυκλώνουμε χρόνια τώρα, τι κι αν αυτά πηδάνε από κόμμα σε κόμμα για να επιβιώσουνε, τι κι αν τα κόμματα ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια για να χορτάσουν την φιλοδοξία τους. Δεν τους κάνουμε τρισάγιο καλύτερα να τους αφήσουμε ήσυχους για να σταματήσουν να μας εκπροσωπούν στα σημαντικά ζητήματα που μας αφορούν; Αφού δεν τα κατάφεραν μια, δεν τα κατάφεραν δύο, πειράματα με τη ζωή μας θα κάνουμε; Δεν είμαι σίγουρος ότι θα αλλάξει κάτι την Κυριακή αλλά θέλω να είμαι αισιόδοξος. Και βέβαια, είναι καλύτερα να εμπορεύεσαι την ελπίδα παρά τον φόβο. Και ας είσαι ψεύτης και στις δυο περιπτώσεις. Φοβηθήκαμε αρκετά, ας αρχίσουμε να ελπίζουμε και σε κάτι.

Αυτά από ΄μένα, μπάτσοι όνοι πεπερόνι.

ΌΝΟΣ ΜΟΝΟΣ

ΌΝΟΣ ΜΟΝΟΣ

Onos Monos Reloaded

Σχολιάστε την ανάρτηση..

share on: