Τέχνη Εστ…

Ένα ποίημα μου σε κόμικ. Προσπάθησα…

I.

Τέχνη είναι το τρύπιο στομάχι του Bukowski

Το βρακί της O’Keefe

Η κλεπτομανία του Picasso

Το δέρμα που ανατρίχιασε στο ουρλιαχτό του Ginsberg

και τα αυτιά που τον άκουσαν να κλάνει

Τέχνη σήμερα, δεν είναι οι τουρίστες της Avenue Montaigne

ούτε όλοι οι φετιχιστές της Λουτετία

Στο διάολο οι πρωτεύουσες της τέχνης

Τα πατσουλιά & οι σέλφι στον πύργο Ηλίας

Η σύγχρονη τέχνη γεννιέται στη Συρία

Στα μάτια και στα όνειρα ανταρτών γεννιέται η τέχνη

Τέχνη… ζωή, έρωτας, ελευθερία

Στο διάολο οι τουριστικές αποστειρώσεις

Σκατά στον τάφο της Αμφίπολης

Δυο ίντσες του Αλέξανδρου…

II.

Κλειστές για την επόμενη δεκαετία οι γκαλερί

Άνευροι κριτικοί κινηματογράφου

Οι φιλελεύθερες φυλλάδες

αρνούνται πεισματικά να πεθάνουν

Ανώδυνη τέχνη σε μια επώδυνη ζωή

Χορευτικά σόου της χούντας

και μπάρμπεκιου λαχανικών

για σαρκοφάγους μυοπόταμους

έτσι για να περνάει η ώρα…

Η αισθητική εθνικιστικής νεολαίας

Παιδικές ζωγραφιές ενός φασίστα

Οι φασίστες δεν έχουν ψυχή

Η Τέχνη δεν υφίσταται χωρίς…

Γεννιέται σάπια, στο λευκό ταβάνι του νοσοκομείου

στα μάτια ενός σπασμένου αγοριού που το κοιτάζει

για μέρες χωρίς να μπορεί να περπατήσει

Στο μουστάκι του παιδιού στο διπλανό κρεβάτι

Στο σχεδόν ακρωτηριασμένο του πόδι

Στο άγνωστο του διαδρόμου

και στο κλάμα  της προϊσταμένης…

Το παιδί αρνείται να μεγαλώσει

Τα κόκκαλα αρνούνται να σταματήσουν να πονάνε

Το ακρωτηριασμένο χέρι του Άγιου Σπυρίδωνα

III.

Τα καρφιά στα χέρια του εσταυρωμένου

στην πολυκατοικία απέναντι

Ο ποιητής, μετανιωμένος

Δεν υπολόγισε σωστά το χρόνο

Προσπαθεί  μονάχος, να σταματήσει την αιμορραγία

Το σχοινί δεν άντεξε το βάρος της χοντρής

IV.

Ο πρωθυπουργός μόνος στην εξοχική του κατοικία

βλέπει φιλαράκια και τραβάει μαλακία

Μια αργόσυρτη κλανιά ακούγεται & ένα χαμόγελο περηφάνιας σκάει

Η βροντερή πρωθυπουργική κλανιά

κόστισε τη ζωή ενός αποστειρωμένου γάτου και δύο κουναβιών

Νερωνισμός στην τέχνη

Μια αγχωμένη μαλακία στη σκοπιά

Ο απεγκλωβισμός του νεκρού νεοσύλλεκτου

από τον καταχεσμένο καμπινέ…

της ενηλικίωσης & της ανδρείας

V.

Τέχνη είναι ο κώλος της Belladonna, της Grey & της Rain

Και όχι ενός Γερμανού εκκεντρικού φωτογράφου

σε μια γκαλερί μοντέρνας τέχνης στην ψωλοκώσταινα.

Οι νεκροί ζωντανεύουν

Ο Βαν Γκογκ ξερνάει τα λάδια του

στην όψη της ομώνυμης φίρμας

Το στομάχι του, άδειο σαν τις τσέπες του

και δοξασμένο σαν την αγάπη του αδερφού του

VI.

(έθνο)κάθαρση σε υπόθετο…

Γιώργος Μικάλεφ

Γιώργος Μικάλεφ

Γεννημένος στην Κέρκυρα το Δεκέμβρη του ’85 με ρίζες από τη Μάλτα…H έντονη ανάγκη για δημιουργία τον ώθησε να ασχοληθεί από πολύ μικρός με τις καλές και τις... κακές τέχνες σε αρκετές απ’ τις μορφές τους… η ζωγραφική ωστόσο ήταν αυτή που τον απασχόλησε περισσότερο τα τελευταία χρόνια. Από μικρό παιδί χρησιμοποιούσε μολύβια και μαρκαδόρους για να προεκτείνει τη ψυχή του πάνω σε μια λευκή επιφάνεια και έκτοτε δεν σταμάτησε να ζωγραφίζει, να δημιουργεί και να πειραματίζεται πάνω σε κάθε είδους επιφάνεια με χρώματα και με υλικά που του κέντριζαν το ενδιαφέρον και την περιέργεια. Από το 2010 έχει πραγματοποιήσει πέντε ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής σε Κέρκυρα, Σπέτσες, Αθήνα, Πάτρα και έχει λάβει μέρος σε αρκετές ομαδικές. Έχει ασχοληθεί με την εικονογράφηση βιβλίων και εξωφύλλων underground μουσικών σχημάτων. Είναι μέλος της “Εικαστικής Κερκυραϊκής Ένωσης” από το 2010 και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης από το 2011 έως το Μάη του 2014 όπου εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Kαι επειδή είναι περίεργο να γράφω για τον εαυτό μου σε τρίτο πρόσωπο… σταματάω κάπου εδώ.

Σχολιάστε την ανάρτηση..

share on: