Στην αρχή δεν υπήρχε τίποτα, μετά έγινε ο Έρωτας· ξεκινάει να μας λέει ο Ησίοδος. Έτσι και σε μένα δεν υπήρχε τίποτα, πριν εμφανισθεί η Λουιζιέν. Ήμουν 18 ετών, μόλις είχα εισαχθεί στην σχολή της προτίμησής μου και απέπνεα τον αέρα του επιτυχημένου. Ως γνωστόν, οι γυναίκες δεν κοιμούνται με εμάς, αλλά με ό,τι αποπνέουμε: εξουσία, δόξα, επιτυχία· και ο μωρός τα αισθανόμουν όλα αυτά. Αυτή ήταν μια πολύ classy 42χρονη Γαλλίδα συγγραφέας, είχε έρθει στην Ελλάδα για να συγγράψει ένα βιβλίο για τον σοσιαλισμό στην Ελλάδα. Την βοήθησα να πάρει μια συνέντευξη από την Μελίνα Μερκούρη, έτσι γνωριστήκαμε. Ήμασταν όλοι υπερήφανοι τότε για τον σοσιαλισμό μας και τον Ανδρέα Παπανδρέου· τον γουστάραμε πολύ ως άνδρα: στις γυναίκες άρεσε τα μάλα, ενώ έκανε τους άντρες να αισθάνονται υπερήφανοι για το φύλο τους. Είχε διαδεχθεί τον πολύ αυστηρό Κωνσταντίνο Καραμανλή, στον οποίο στεκόμασταν όλοι «Προσοχή!» — «Ανάπαυση!», αναφώνησε ο Ανδρέας και ξετρελαθήκαμε.

Έρωτας και Νείκος (διαμάχη), αυτά τα δύο, ήταν η αρχή του κόσμου· συνεχίζει ο Ησίοδος. Η Λουιζιέν και εγώ παραήμασταν πνευματώδεις, το πάθος περίσσευε και κατέτρωγε τον έρωτα. Χωρίς τον έρωτα καταλήγουμε να ζούμε σε μια μόνιμη διαμάχη· στον καθημερινό ανταγωνισμό θα λέγαμε σήμερα. Όλα ξεκινάνε με τον έρωτα και όλα τελειώνουν χωρίς αυτόν.

Ο έρωτας είναι αυτός που κάνει τη ζωή να έχει νόημα· μια ψευδαίσθηση, ίσως η απόλυτη ψευδαίσθηση, μια μορφή παράνοιας, μια μέθη. Έτσι μέθυσα και εγώ με τον πρώτο μου πραγματικό έρωτα στο πρόσωπο μιας συμφοιτήτριας. Ο ερωτευμένος άνθρωπος είναι καιόμενος άνθρωπος· δεν νοιάζεται αν θα καεί, αρκεί να φτάσει στο αντικείμενο του έρωτά του. Ο έρωτας δεν είναι η Ιθάκη, είναι η ίδια η Οδύσσεια. Ως μαθητής γνώρισα την φιλία και ως φοιτητής τον έρωτα.

«Έρως ανίκατε μάχαν» λέει με την σειρά του ο Σοφοκλής, ο έρωτας είναι ακαταμάχητος. Όχι μόνο ο έρωτας για έναν άνθρωπο, αλλά ο έρωτας για ό,τι κάνουμε· τον συμπληρώνει ο Πλάτωνας που συμβολικά προσωποποιεί τις δύο εκφάνσεις του έρωτα ως Δημώδη και Ουρανία Αφροδίτη. Ο έρωτας είναι από τότε μια μορφή θρησκείας, με Θεό που δεν είναι αλάνθαστος. Έτσι νυμφεύθηκα —με παπά και με κουμπάρο— την επόμενη συνομήλικη που ερωτεύτηκα σφόδρα στα 25μου και η οποία εγκυμονούσε τον καρπό του έρωτά μας.

Η Διοτίμα, η δασκάλα του Σωκράτη· στο Συμπόσιο του Πλάτωνα το ξεκαθάρισε καλύτερα από όλους το θέμα. Η Πενία και ο Πλούτος, καλεσμένοι, σ’ ένα γάμο μεθύσανε και ο Πλούτος ξεμονάχιασε την Πενία και καρπός αυτής της ενώσεως υπήρξε ο Έρωτας. Γι’ αυτό ο έρωτας είναι φτώχεια και ζητιανιά και συγχρόνως αίσθηση μεγάλη πλούτου. Πολύ δύσκολα τα πρώτα χρόνια του γάμου μας με αφραγκίες, ανεργίες και απογοητεύσεις — απέδωσαν όμως καρπούς: δύο υπέροχες κόρες.

Και μπερδεύτηκε το θέμα πάλι όταν η Ορθόδοξη Εκκλησία μας είπε ότι ο έρωτας αρχίζει με την μυθοποίηση του Άλλου και η αγάπη με την απομυθοποίησή του. Ο έρωτας βασίζεται στον ναρκισσισμό και την επίδειξη δύναμης, ενώ η αγάπη στην συνύπαρξη και την αποδοχή της αδυναμίας. 18 χρόνια συνύπαρξης και αποδοχής αδυναμιών αποδείχθηκαν πολλά για μένα, οπότε η επιστροφή στην επίδειξη δύναμης και τον ναρκισσισμό έφερε τις ερωμένες· και αυτές το διαζύγιο.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά· στην αυγή της σύγχρονης εποχής — έρχονται και οι Αγγλοσάξονες με τον Σαίξπηρ να μας πούνε ότι ο έρωτας μπορεί να είναι το ωραιότερο όνειρο, αλλά και ο χειρότερος εφιάλτης. Μια Αγγλιδούλα με «sparkling personality» μου έμαθε την φωτιά της ζωής: την όπερα, αλλά και την απόγνωση της ερωτικής μελαγχολίας.

Άντε βγάλε άκρη!

Δημήτρης Ζιαμπάρας


Διαχειριστής

Διαχειριστής

Διαχειριστής του art-io

share on: