περνώντας τη μέρα σου με serial killers…

Την ώρα που εσύ πλένεις τα βρώμικα πόδια σου, ο γείτονας κάνει πριβέ πάρτι με ακρωτηριασμένες πόρνες, φορώντας στολή Ζορό. Τραβάς το καζανάκι για να ταξιδέψουν τα σκατά στην αποχέτευση και ο ξαδέρφος σου  το τραβάει για να εξαφανίσει τα υπολείμματα της γυναίκας του. Τραβηγμένες ιστορίες που… σίγουρα έχουν συμβεί.

Προσπαθούσα να καταλάβω τελευταία γιατί έχω εμμονή με τις ζωές των serial killers. Την ώρα που ζωγραφίζω θέλω να ακούω κάτι να απασχολώ τα αυτιά μου. Με βοηθάει στη συγκέντρωση.  Βάζω λοιπόν με τις ώρες να παίζουν τα ντοκιμαντέρ που γυρίστηκαν για τον Albert Fish… τον βρικόλακα του Μπρούκλιν, τον Jeffrey Dahmer, τον Richard Ramirez ή Night Stalker, τον Ted Bundy, τον John Wayne Gacy… τον κλόουν που δεν θα θελες  να καλέσεις στα γενέθλια του παιδιού σου,  την Aileen Wuornos και τον πραγματικό leather face/Norman Bates/Buffalo Bill…  Ed Gein. Όταν τα πρωτοκλασάτα ονόματα τελειώσουν, ψάχνω να βρω τους άλλους, τις μικρότερες φίρμες… και ανακαλύπτω μια απέραντη λίστα  από ανθρώπους που “μεγαλούργησαν” στο χώρο, όπως τον Joel Rifkin, για τον οποίο έγραψαν οι εφημερίδες… “Ο Αμερικανός Τζακ Αντεροβγάλτης, ήταν ένας μοναχικός φλώρος που ποτέ δεν είχε κοπέλα”. Και μετά η κοινωνία απορεί…  Ο Charles Starkweather και η κοπελιά του με τη ρομαντική τους ιστορία για πολλά όσκαρ, οι Leonard Lake & Charles Ng, ο Ottis Toole, o H.H. Holmes… ο πρώτος ίσως κατά συρροή δολοφόνος της Αμερικής κ.λ.π. κ.λ.π.

Η  λίστα δεν τελειώνει ποτέ… Να τονίσω ότι αυτό το άρθρο δεν γράφτηκε για να εκθειάσω το έργο τους, αλλά για να μοιραστώ κάποιες σκέψεις και για να παραπέμψω τους υπόλοιπους άρρωστους/ενδιαφερόμενους στα ανάλογα, άρρωστα links.

Όταν βρίσκω και τους serial killers που έδρασαν στη χώρα μας, αισθάνομαι και λίγο πατριώτης παραπάνω. Ο δράκος του Σέιχ-Σου και  ο δύσμοιρος Παγκρατίδης που φώναζε “μανούλα μου γλυκιά, είμαι αθώος”, η υπόθεση του “διάσημου” δράκου Παπαχρόνη, ο Δαγκλής και οι νεκρές ιερόδουλες, ο Παντελής Καζάκος & τα ρατσιστικά του εγκλήματα, ο Θεόφιλος Σεχίδης της καρδιάς μας… ο μακελάρης της Θάσου ή γιος του Φρανκενστάιν, οι Γερμανοί Ντουφτ & Μπασενάουερ που ήρθαν στην Ελλάδα για να κάνουν καριέρα ως κατά συρροή δολοφόνοι… και ο κατάλογος μεγάλος και γεμάτος πληροφορίες, βίντεο, φωτογραφίες, βιβλία, συνεντεύξεις…

…από το κανάλι του Rob Dyke που ασχολείται αρκετά με το θέμα

Δικαιολογώ τον εαυτό μου όταν ψάχνω με μανία να βρω τέτοιου είδους εγκληματολογικό υλικό, λέγοντας ότι θέλω να ξέρω πόσο μπορούν να ξεφύγουν οι άνθρωποι από τα όρια μιας πολιτισμένης κοινωνίας. Η μέχρι τώρα έρευνα, μου έχει δείξει ότι ένας άνθρωπος μπορεί να ξεφύγει πάρα πολύ και να απελευθερώσει τα κτηνώδη του ένστικτα, προβαίνοντας σε πράξεις που δεν μπορεί να χωρέσει ο νους του ανθρώπου, της κατσαρίδας ή μιας αρκούδας. Αλλά δεν είναι μόνο η ανάγκη της έρευνας ή η αίσθηση του τρόμου που κατά τους “ειδικούς” προσφέρει ευχαρίστηση σε μερίδα ανθρώπων. Είναι ίσως μια βαθύτερη ανάγκη κάποιας σκοτεινής πλευράς του εγκεφάλου μας ή απλά μια περιέργεια να δεις, να πάρεις μια γεύση από τον πιο μακάβριο θάνατο…  λέω εγώ τώρα…

Joel Rifkin

Το υλικό που μπορείς να βρεις για το βίο και την πολιτεία των serial killers είναι άρρωστο και όταν φτάνει σε ακραία σημεία ώστε να σοκάρομαι, συνειδητοποιώ με χαρά ότι υπάρχουν ακόμα ποιο άρρωστοι αναζητητές από μένα. Φέρνοντας ένα παράδειγμα, υπάρχει μία σελίδα που το περιεχόμενο του είναι φωτογραφίες νεκρών γυναικών όπου εκθειάζεται η ομορφιά της καθεμίας… Παραμορφωτική νεκροφιλία και τέτοιες καταστάσεις. Νομίζω πως αυτή είναι η σελίδα… bestgore. Να αναφέρω και την κλασική πια σελίδα rotten dot com με τις αρρώστιες της. Πιτσιρικάδες τότε συζητούσαμε για τις φριχτές φωτογραφίες που έχει μέσα… τότε που το διαδίκτυο ήταν σπάνιο… αρκετά χρόνια πριν ο Σαμαράς μας βάλει wi fi…

Αυτά ήθελα να γράψω… Οι άρρωστοι & οι ερασιτέχνες εγκληματολόγοι, ας αναζητήσουν στο διαδίκτυο…

Υ.Γ.: Μια καταπληκτική Ελληνική σελίδα που είναι αφιερωμένη στο έγκλημα και περιέχει όπως είναι λογικό και πολλά άρθρα για serial killers, είναι το “έγκλημα και τιμωρία”.

Γιώργος Μικάλεφ

Γιώργος Μικάλεφ

Γεννημένος στην Κέρκυρα το Δεκέμβρη του ’85 με ρίζες από τη Μάλτα…H έντονη ανάγκη για δημιουργία τον ώθησε να ασχοληθεί από πολύ μικρός με τις καλές και τις… κακές τέχνες σε αρκετές απ’ τις μορφές τους… η ζωγραφική ωστόσο ήταν αυτή που τον απασχόλησε περισσότερο τα τελευταία χρόνια. Από μικρό παιδί χρησιμοποιούσε μολύβια και μαρκαδόρους για να προεκτείνει τη ψυχή του πάνω σε μια λευκή επιφάνεια και έκτοτε δεν σταμάτησε να ζωγραφίζει, να δημιουργεί και να πειραματίζεται πάνω σε κάθε είδους επιφάνεια με χρώματα και με υλικά που του κέντριζαν το ενδιαφέρον και την περιέργεια. Από το 2010 έχει πραγματοποιήσει πέντε ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής σε Κέρκυρα, Σπέτσες, Αθήνα, Πάτρα και έχει λάβει μέρος σε αρκετές ομαδικές. Έχει ασχοληθεί με την εικονογράφηση βιβλίων και εξωφύλλων underground μουσικών σχημάτων. Είναι μέλος της “Εικαστικής Κερκυραϊκής Ένωσης” από το 2010 και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης από το 2011 έως το Μάη του 2014 όπου εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Kαι επειδή είναι περίεργο να γράφω για τον εαυτό μου σε τρίτο πρόσωπο… σταματάω κάπου εδώ.

Σχολιάστε την ανάρτηση..

share on: