Η συμβολική μορφή με την οποία συγκροτείται η σκέψη είναι μεν η γλώσσα, αλλά ως λειτουργούσα μορφή ή δομή δεν περιέχει κανένα εσωτερικό κριτήριο με βάση το οποίο κάποιος κατέχει την αλήθεια, ή μια συμβολική (γλωσσική) μορφή είναι η αλήθεια.

Η αλήθεια ως νόημα συνήθως μάλιστα είναι το όχημα άλλων ταυτοτικών αναγκών του υποκειμένου και ως εκ τούτου δεν προτιμάται ιδιαίτερα ως “έκφραση” από τις νεώτερες επιστήμες, εφόσον όπως είπαμε σχετίζεται με ενδογλωσσικές και ψυχικές αναδράσεις της ίδιας τής γλώσσας, οι οποίες δεν έχουν να κάνουν και πολύ με την ίδια καθαυτή την ερευνώμενη πραγματικότητα ή “πραγματικότητα”.

Η επιστημολογία των θετικών επιστημών έχει πλέον αποκολλήσει πλήρως αυτές τις ενδοαναδράσεις της γλώσσας (“ψυχής”) από την ίδια την έρευνα του πραγματικού όντος αλλά και της γλώσσας τής ίδιας (άρα και των γλωσσικών<>ψυχικών αναδράσεων).

Παρ’όλα αυτά, όσες επιθυμητικές σκέψεις, όσες ουτοπικές σκέψεις (και κοσμοθεωρίες) δεν θέλουν να περιορισθούν στην υποκειμενικότητά τους και αξιώνουν απόλυτη αντικειμενική υπόσταση, χωρίς ωστόσο να προσφέρουν τα εχέγγυα μιας πραγματικής προβλεπτικότητας ή πειραματικής επιβεβαίωσης (όσο είναι δυνατόν αυτό) στο κοινωνικό υπαρκτό, ψάχνουν να βρούνε καταφύγιο και τελικά το βρίσκουν κάπου, αρκεί αυτό το “κάπου” να ομοιάζει κάπως με τις θετικές επιστήμες και τις μεθοδολογίες τους.

Αυτό το τελευταίο συμβαίνει γιατί δεν υπάρχει σήμερα σοβαρή αξίωση παγκόσμιας κυριαρχίας (έστω στο μέλλον) αν δεν σχετίζεται με τις θετικές επιστήμες και την τεχνική η οποία απορρέει πάντα και από αυτές.

Ωστόσο, επειδή οι αξιώσεις κυριαρχίας δεν επιθυμούν να έχουν και πλήρως δεσμευτική σχέση με την υπόσταση της επιστήμης, και το κυριότερο (επειδή) δεν υπηρετούνται από ανθρώπους και κινήματα που έχουν την πρόθεση να περιορίσουν την δράση τους μέσω μάλιστα μιας αυστηρής μεθοδολογίας, προτιμάται τελικά ένα ημι-καθορισμένο ή ακαθόριστο πραγματιστικό μάγμα προς εξυπηρέτηση του εκάστοτε κατόχου ή διεκδικητή της κυριαρχίας.

Καμμία σχεδόν νεώτερη κυριαρχία ή ροπή κυριαρχίας δεν έχει το θάρρος ή την ειλικρίνεια να δηλώσει και να προτάξει την ριζική ακαθοριστία της, την πραγματική καταγωγή της από το Μηδέν, παρά μόνον σχηματίζει γύρω της ή σχηματίζει κεντρικά βουλητικά ένα νεφέλωμα ημι-επιστημονικών και ημι-ορθολογικών θεάσεων.

Τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα αυτών των ψευδοεπιστημών είναι τα αστικά-φιλελεύθερα (εννοώ και τα κεϋνσιανά) και τα μαρξιστικά οικονομικά.

Πρόκειται για μείγματα θεάσεων κυριαρχίας, πραγματιστικών αρχών και συστηματοποιημένων με ψευδομαθηματικό τρόπο θεωρητικών εμπειρικών υποθέσεων δια πάσαν χρήση πάντα εις βάρος των αμέριμνων αντικειμένων αυτής της ψευδο- ή ημι-επιστήμης (που δεν είναι επιστήμη).

Τα αποτελέσματα των φιλελεύθερων και των μαρξιστικών “οικονομικών χειρουργείων” είχαν και έχουν την ίδια πιθανότητα επιτυχίας με την επιτυχία που είχαν τα (όποια) χειρουργεία τον 4ο μετά χριστόν αιώνα.

Απλά ο “ασθενής” δεν μπορεί να πεθάνει…ολοσχερώς, ως ολότητα, ακόμα τουλάχιστον ή μάλλον χωρίς την διαμεσολάβηση κάποιας αλληλουχίας πυρηνικής ενέργειας και μεγαλομανιακής μεγαλοκρατικής κυριαρχικής παράνοιας.

Αντίστοιχες “επιτυχίες” έχουν και μέχρι πρότινος λιγότερο φιλόδοξες προσπάθειες, όπως λόγου χάριν η ψυχανάλυση ή μεταψυχανάλυση, η οποία χωρίς την επικουρία της νέας ψυχιατρικής και των νέων (αλλά ακόμα όχι και τόσο..ανεπτυγμένων) ψυχοφαρμάκων, θα ήτο στην ίδια θέση όπως ο ιεροεξομολόγος, η χαρτορίχτρα, ο μάγος της φυλής, και άλλες συμπαθείς προ-νεωτερικές μορφές υπηρέτησης παρηγορητικών στην καλύτερη περίπτωση πρακτικών.

Ενώ όμως η συνολική αριστεροδεξιά οικονομική “επιστήμη” έχει τεθεί σε κάποια αμφιβολία, και υπάρχει μια γενικότερη αμφισβήτηση της θεμελίωσής της παρά και την άμεση ανάγκη χρησιμοποίησής της ως κάποιας ημι-ορθολογικής έστω θεωρίας για πρακτικούς λόγους, στον τομέα των πολύπαθων κοινωνικών ή ανθρωπιστικών σπουδών υπάρχει μια ευρυτάτη επιδρομή των ψυχαναλυτών και μεταψυχαναλυτών τσαρλατάνων και μάγων συνεπικουρούμενη από τους πολιτικούς τυχοδιώκτες, τσαρλατάνους και αυτοκαταστροφικούς φορείς της κάθε άκρας αριστεράς, αναρχίας και άλλα αληταριά του λούμπεν περιθωρίου.

Η άνοδος αυτού του ψευδοεπιστημονικού λουμπεναριού ήταν κάποτε πολεμικά χρήσιμη κυρίως για τον αστικό κόσμο για να υπάρξει μια “ελευθεριακή” ψευδοεπιστήμη αντίστοιχη και ανάλογη με την κομμουνιστική ψευδοεπιστήμη του μαρξισμού, αλλά σήμερα μας έχει μείνει αμανάτι και πρέπει να την αντιμετωπίζουμε με υποχρεωτικό σεβασμό.

Εγώ όχι…

Ιωάννης Τζανάκος

Ιωάννης Τζανάκος

Ατέρμονη διεργασία..

share on: