ο νοικοκύρης & ο ληστής

Ο νοικοκύρης σηκώθηκε από τον καναπέ και κάθισε στην πολυθρόνα. Τοποθέτησε το φορητό υπολογιστή πάνω στα γαλανόλευκα παπάρια του και επισκέφθηκε την αγαπημένη του σελίδα κοινωνικής δικτύωσης. Απεργία πείνας… νέος… 21 χρονών… ζήτω η αναρχία… Νοιώθει να ασφυκτιεί. Τα αρχίδια του μεγαλώνουν. Φαρμάκι στάζει η γλώσσα του και ποτίζει τα δάχτυλα του. Αρχίζει και πληκτρολογεί με ταχύτητα ογδοντάχρονου και ορθογραφία πεντάχρονου, τη βαρύγδουπη, γεμάτη δίκια άποψη του, ακατέργαστη… ακριβώς όπως βγήκε από την κωλοτρυπίδα του… χωρίς να αλλάξει λέξη, μυρωδιά ή χρώμα…

“το κολωπεδο που θα παη και σχολιο για να τω σκαση κε να παρη το καλανσικοφ παραια με τον Ξιρο και να σκοτοσει άνθρωπους. Ας ψοφηση. ας εβρησκαι καναινα μουνη να γαμισει να ξεκαυλοση”

Ο νοικοκύρης έχει δίκιο. Έχει δουλέψει. Έχει παντρευτεί και έχει κάνει παιδιά που κανείς δεν μιλάει για αυτά. Μπορεί και να είναι νεαρός, αμούστακος στα χαμηλά, μπορεί και φοιτητής που έχει γεράσει πρόωρα από απαιδεψιά. Έχει ψάξει και έχει διαβάσει. Ξέρει τι βιβλία έχει γράψει η μάνα του και πόσα λεφτά έχει στο κομοδίνο. Ξέρει ότι το γονίδιο του δολοφόνου μεταφέρετε από γενιά σε γενιά. Ξέρει επίσης πόσα λεφτά είχε ο Αλέξης στις τσέπες του, όταν έπεφτε νεκρός από σφαίρα μπάτσου. Ξέρει, ξέρει και ξέρει… τα αρχίδια μου ξέρει…

Ο νοικοκύρης είναι ο ίδιος μαλάκας που αναρωτιέται… γιατί δεν κάνει τίποτα η νεολαία… Ο ίδιος μαλάκας που πηγαίνει και ψηφίζει τους σοδομιστές των παιδιών του. Ο ίδιος μαλάκας που πιστεύει τα δελτία μεγάλων καναλιών γιατί τα έχει διασταυρώσει με ειδήσεις κρυφοφασιστικών σελίδων “που πραίπη να δηαβάσι κάθαι αίλινας”. Η ίδια συμβατική ζωή…. η ίδια σαπίλα… η ίδια συμβατική μαλακία… Η εμετική του ιδεολογία έχει διαμορφωθεί και υπάρχει μονάχα για να δικαιολογεί κάθε απραξία της άχρηστης ζωής του…

ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΝΟΙΚΟΚΥΡΑΙΟΙ
ΦΑΝΤΑΖΕΤΕ ΩΡΑΙΟΙ ΠΝΙΓΜΕΝΟΙ ΜΕΣ ΤΑ ΧΡΕΗ

Τα τέρατα, πέταξαν τα προσωπεία τους και αποκαλύφθηκε το κενό της ψυχής τους. Η αξία της ζωής διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, όπως και το κόστος της. Φυλλάδες διαδικτυακές, περνούν από ένα απολιτίκ ύφος που ταιριάζει με την πλειοψηφία των αναγνωστών τους, σε ένα αισχρό πολιτικό ύφος που ταιριάζει με την πλειοψηφία των αναγνωστών τους. Τα γραφεία τους φαντάζουν ωραία, μόνο ως αποκαΐδια που τα παρασέρνει ένα γελοίο ποτάμι, καθώς κυλάει προς το βόθρο του τάφου της Αμφίπολης…

Ο Νίκος όμως νίκησε. Δεν ψόφησε. Δεν λύγησε… και η ζωή συνεχίζεται… και ο αγώνας συνεχίζεται…

Γιώργος Μικάλεφ

Γιώργος Μικάλεφ

Γεννημένος στην Κέρκυρα το Δεκέμβρη του ’85 με ρίζες από τη Μάλτα…H έντονη ανάγκη για δημιουργία τον ώθησε να ασχοληθεί από πολύ μικρός με τις καλές και τις… κακές τέχνες σε αρκετές απ’ τις μορφές τους… η ζωγραφική ωστόσο ήταν αυτή που τον απασχόλησε περισσότερο τα τελευταία χρόνια. Από μικρό παιδί χρησιμοποιούσε μολύβια και μαρκαδόρους για να προεκτείνει τη ψυχή του πάνω σε μια λευκή επιφάνεια και έκτοτε δεν σταμάτησε να ζωγραφίζει, να δημιουργεί και να πειραματίζεται πάνω σε κάθε είδους επιφάνεια με χρώματα και με υλικά που του κέντριζαν το ενδιαφέρον και την περιέργεια. Από το 2010 έχει πραγματοποιήσει πέντε ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής σε Κέρκυρα, Σπέτσες, Αθήνα, Πάτρα και έχει λάβει μέρος σε αρκετές ομαδικές. Έχει ασχοληθεί με την εικονογράφηση βιβλίων και εξωφύλλων underground μουσικών σχημάτων. Είναι μέλος της “Εικαστικής Κερκυραϊκής Ένωσης” από το 2010 και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης από το 2011 έως το Μάη του 2014 όπου εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Kαι επειδή είναι περίεργο να γράφω για τον εαυτό μου σε τρίτο πρόσωπο… σταματάω κάπου εδώ.

Σχολιάστε την ανάρτηση..

share on: