Φαίνεται πως αποκτήσαμε μια ακόμα επέτειο:

Την επέτειο του δημοψηφίσματος στις 5-7-2015.

Σήμερα λοιπόν, στην πρώτη επέτειο του δημοψηφίσματος, με “βάση” τις “αποκαλύψεις” Γκαλμπρεϊθ, έχουν βγει πάλι στην επιφάνεια της αχρειοσύνης και της υποτέλειας όλα τα ερπετά του “ευρωπαϊσμού” και του δεξιού εθνικισμού.

Η πορεία της ηγεσίας του Συριζα, και ειδικά του ηγέτη του του ίδιου, ήταν προδιαγεγραμμένη και επιταχύνθηκε με την πυροδότηση του δημοψηφίσματος.

Θεωρώ πως αυτή η πορεία ήταν σε μεγάλο βαθμό προκαθορισμένη συνειδητά μέσω ενός συγκεκριμένου σχεδίου νεομνημονιακής “προσαρμογής” του λαϊκού κινήματος ήδη πριν ακόμα καταλάβει ο Συριζα την εξουσία.

Οι θεωρίες “αντισυνωμοσίας” σαν και αυτή: Μη μου μιλάς για καλοκαίρια, Αλέξανδρος Ζέρβας, δεν είναι άλλο από στάχτη στα μάτια, και σκοπεύουν να αποκρύψουν τις ευθύνες του ευρύτερου χώρου της “ανανεωτικής αριστεράς” για την εγκληματική, τυχοδιωκτική και ελαφρόμυαλη πολιτική και ιδεολογική διαχείριση και καθοδήγηση του κινήματος αρχικά και της χώρας έπειτα, με βαθύτερο και προσχεδιασμένο σκοπό την υπογραφή ενός “καλύτερου” μνημονίου.

Αυτή η πορεία της αδύναμης και προδοτικής ιδεολογικής και πολιτικής ηγετικής ομάδας απεικόνισε και απεικονίζει τα όρια της ικανότητας της ελληνικής αστικής κοινωνίας να αυτοκαθορίζεται και να αυτοπροσδιορίζεται ιδεολογικά.

Μέσα σε όλο αυτόν το χαμό εμφανίστηκαν και “γεωπολιτικές” διαστάσεις της εσωτερικής πολιτικής που αγγίζουν πραγματικά αυτά τα όρια με έναν άλλο, χυδαιότερο και κυνικότερο ακόμα, τρόπο που αφορά την εμπλοκή των ντόπιων ιδεολογικών και πολιτικών ελίτ στην μία ή την άλλη εξάρτηση από το ένα ή άλλο ισχυρό ιμπεριαλιστικό ηγεμονικό κέντρο.

Έτσι, φαίνεται πως ακόμα και η στρατηγική κάποιας απεμπλοκής της χώρας από την γερμανική ιμπεριαλιστική κυριαρχία στηρίχθηκε σε μιαν ανόητη και επιφανειακή τακτική έμμεσης ή άμεσης συμμαχίας με τις Η.Π.Α.

Μιλάμε πάντα για μια πρόχειρη τακτική με έναν υποτυπώδη στρατηγικό ορίζοντα χωρίς να υπάρχει έστω μια σοβαρή διαβεβαίωση από την σκοπιά των Η.Π.Α ότι θα υπάρξει στήριξη του εναλλακτικού σχεδίου απεμπλοκής από τους Γερμανούς και κεντροευρωπαίους βρυκόλακες.

Δεν θα σταθώ σε άλλες πτυχές της κατάστασης όπως διαμορφώθηκε εκείνες τις στιγμές, έχω μιλήσει έντονα και δεν πρόκειται να επαναλάβω τις κατηγορίες μου προς τον Συριζα αλλά και τους “ευρωπαϊστές” ή “εθνικιστές” εγκληματίες.

Πιάνοντας το νήμα από το παρόν σημειώνω κάποια πράγματα:

Το θράσος και η αλητεία των υποστηρικτών του ΝΑΙ είναι μεγαλύτερο από το θράσος των τυχοδιωκτών και πολιτικών απατεώνων που διοργάνωσαν το δημοψήφισμα.

Δεν αναφέρομαι μόνον στους “γνωστούς ύποπτους” που ακονίζουν μαχαίρια και πιρούνια για να ξαναμπούν στον κορβανά της εξουσίας, της μάσας και φυσικά στους γελοίους θώκους της απόλυτης υποταγής προς τους ευρωαφέντες και αμερικανοαφέντες τους (πασοκ, ποτάμι, νδ, και άλλα “πολιτικά” υποκείμενα).

Μιλάω για τους υποτιθέμενους (και αυτούς) “αντιμνημονιακούς” που επιμένουν να δικαιολογούν και να χαϊδεύουν με τον πιο ύπουλο τρόπο το δεξιό και πασοκοειδές κατεστημένο και να κρίνουν την τακτική-στρατηγική της εθνικής κυριαρχίας και της νομισματικής αλλαγής, δια μιας ταυτόχρονης εξόδου από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, χρησιμοποιώντας διάφορες προσχηματικές αιτιολογίες και αναλύσεις.

Δεν αναφέρομαι στους δεξιούς εθνικιστές της πορδοκλανιάς σαν τον Καραμπελιά, που εξέμεσε πάλι επ’αφορμή της “επετείου” άλλο ένα σιχαμερό πόνημα ψεύδους και παραπλάνησης, αλλά σε όλους τους αποχωρήσαντες από τον Συριζα που δεν θέτουν ευθέως και ανοιχτά έστω το ζήτημα της άμεσης εξόδου από το ευρώ, με την δικαιολογία του απόλυτου ριζοσπαστισμού (δεν αναφέρομαι στο ΚΚΕ, το οποίο έχει όντως ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα).

Αυτοί λοιπόν οι “απόλυτοι ριζοσπάστες” ενώ σχίζουν τα ρούχα τους και βγάζουν βιβλία και γράφουν άρθρα, ή ιδρύουν νέα κόμματα “αντίστασης” δεν παίρνουν θέση για το φλέγον ζήτημα της νομισματικής ανεξαρτησίας και της αποδέσμευσης από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ακόμα και ο Βαρουφάκης που είχε το θάρρος και το θράσος με μια ανοιχτή, αν και έμμεση πρόσκληση προς τις Η.Π.Α να ετοιμάσει την νομισματική έξοδο, έχει υπαναχωρήσει, πράγμα προβλεπόμενο βέβαια για άλλους λόγους…

Και η Κωνσταντοπούλου, και το δίκτυο “ζωή μετά” και η πολύ επανάστα ΚΟΕ του Ρινάλντι, και ο Μπελαντής-Μητρόπουλος (αυτό το πράμα είναι ένα νέο κέντρο κακομοιριάς και ίντριγκας) κάνουν την πάπια και σφυρίζουν αδιάφορα απέναντι στο ζήτημα.

Γι’ αυτό και είναι όλοι τους στο επίκεντρο των ανόητων και μικρόμυαλων συνωμοσιών γύρω από το πρόβλημα της ΛΑΕ και την  αδυναμία της να αναπτυχθεί πολιτικά.

Ο στόχος τους δεν είναι η ΛΑΕ, αλλά το επικείμενο πτώμα του Σύριζα, όταν συντριβεί στις εκλογές με το καλό.

Από αυτό το γελοίο υπο-σύστημα ζυμώσεων δεν λείπει βέβαια και το ψευτο-εθνικιστικό περιθώριο (πλήν χρυσής αυγής που παίζει το δικό της παιχνίδι).

Υποτίθεται πως γύρω από το ΟΧΙ θα στηθεί ένας άλλος χώρος, ο οποίος δεν θα θέτει πάλι τα ζητήματα που σας ανέφερα, ανοιχτά και ξεκάθαρα.

Πάλι Σύριζα λοιπόν, στον ξύπνο και τον ύπνο τους, και έλλειψη της στοιχειώδους πολιτικής συγκρότησης που θα απαιτούσε μιαν άλλη μορφή ιδεολογικής και ηθικής κινητοποίησης.

Θα φανώ στερεοτυπικός και κοινότοπος, αλλά θα το πω: μια γαμημένη γενιά, μπαμπάδες της καύλας τους, αποτυχημένα ρετάλια.

Τι δεν έχουν καταλάβει συν τοις άλλοις, όλοι αυτοί από το “βρετανικό παράδειγμα”;

Δεν αναφέρομαι αιφνιδίως στο παράδειγμα αυτό:

1) καταρχάς δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι η Μ. Βρετανία θα φύγει από την Ευρ. Ένωση.

Το λέω αυτό, γιατί πολύ βιάστηκαν όλοι αυτοί να χαρούν και να πανηγυρίσουν, μιλάμε για ανόητους ανθρώπους, δεν έχουν την στοιχειώδη σχέση με τα διεθνή πράγματα.

Η αστική τάξη και η αστική κοινωνία της Μ. Βρετανίας έθεσε ένα όριο, συμβολικό και ίσως πραγματικό, χωρίς να υπάρχει στάνταρ απόλυτη “δέσμευση” για πλήρη έξοδο από την Ευρ.Ένωση, αλλά με πλήρη την “δέσμευση” για την διεκδίκηση συγκεκριμένων οριοθετήσεων (απέναντι στην ένωση).

Η διαφορά με “εμάς” είναι πως οι Βρετανοί εννοούν αυτά που λένε, και ψηφίζοντας γνώριζαν πως ψηφίζουν σε ένα δεσμευτικό αλλά συμβουλευτικό δημοψήφισμα.

Ο νοών νοείτω και ουαί τω ανοήτω..

2) Η ιδεολογική βάση της βρετανικής άρνησης, ανεξάρτητα από το τάδε ή δείνα ταξικό πρόσημο, ήταν ένας αμιγής και κρυστάλλινος εθνικισμός.

Και μάλιστα κυρίως αγγλικός εθνικισμός.

Ακριβώς λόγω του μη μπερδέματος της αριστερής φαφλατολογίας ο αγγλοβρετανικός εθνικισμός κέρδισε το πολιτικό παιχνίδι.

Αποδεικνύεται άλλη μια φορά ότι ο εθνικισμός ενός κυρίαρχου αστικού έθνους, ή ο εθνικισμός στα “σπλάχνα” ενός κυρίαρχου αστικού έθνους, απλά “δεν αστειεύεται”, είναι απλά κυριολεκτικός και απλά σαφής.

Η παραεθνικιστική φαφλατολογία της ελληνικής αριστεράς (+ παπαρδέλες όπως το “Άρδην”, Καζάκηδες κ.λπ), σε συνδυασμό μάλιστα με την ψυχοπαθητική και εγκληματολογικά ερμηνευόμενη εθνικιστική ναζιστική συμμορία της “χρυσής αυγής”, το μόνο που παράγουν ως πολιτικό επιχείρημα και πολιτική υποκειμενικότητα είναι ένα άγονο και αόριστο μπέρδεμα που δεν έχει νόημα ούτε ως “εθνικιστικό αίτημα”.

Τυπικές ιστορίες μισο-αποικιών.

Λόγια και αέρας κοπανιστός.

Η “αριστερή” ιδεολογία και το “και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ” είναι το αλατοπίπερο μιας νερόβραστης σούπας.

3) Εφόσον δεν υπάρχουν σοβαρές ιδεολογικές και πολιτικές δυνάμεις να εντάξουν και να άρουν διαλεκτικά τον “εθνικισμό” σε ένα στιβαρό αντι-ιμπεριαλιστικό αντι-ηγεμονικό κίνημα, το όλο ζήτημα της πιθανής μελλοντικής “αποδέσμευσης” και της πιθανής μελλοντικής “αυτονόμησης” της ελληνικής αστικής κοινωνίας, και το ζήτημα επίσης της “γεωπολιτικής” κρισιμότητας της κατάστασης, πέφτουν μόνον στις πλάτες της μεγαλοαστικής τάξης, όταν και όπως το “αποφασίσει”.

Για λόγους που δεν μπορώ εδώ να αναλύσω αυτή η πιθανή μελλοντική εξέλιξη δεν σημαίνει ακροδεξιά στροφή.

Τα πράγματα είναι τόσο απλά.

Ιωάννης Τζανάκος

Ιωάννης Τζανάκος

Ατέρμονη διεργασία..

Σχολιάστε την ανάρτηση..

share on: