Η εν-ότητα του Εν-ός με την πολλότητα έχει έναν αυτοεπιβεβαιωτικό χαρακτήρα από την σκοπιά της πολλότητας εφόσον υπάρχει (ως ενότητα) με πολλούς τρόπους:

Η πολλότητα έχει την δόξα της και την αυτοεπιβεβαίωσή της όταν αίρεται στο ύψος της εν-ότητας των στοιχείων που την απαρτίζουν ως καθέκαστη εν-ότητα,αλλά η δόξα αυτή συμβαίνει όταν όχι “εκεί”,  δηλαδή στο απρόσιτο αλλά τελικά καταλαμβανόμενο ύψος της “δικής” της εν-ότητας, αλλά στο οριζόντιο βλέμμα της “από εκεί”  δια-ανακαλύπτει τις πολλές εν-ότητες και (ούτως) προτάσσει την εικόνα της εν-ότητας εν γένει ως μιας συλλογής εν-οτήτων, άρα ως μιας μορφής της πολλότητας.

Η δόξα όμως της πολλότητας όπως προκύπτει από την λαμπρή φαινομενικότητα της πολλότητας ακόμα και δια του καθορισμού της εν-ότητας, στηρίζεται στην υπόθεση ότι δεν υπάρχει άλλη εν-ότητα πάνω από τις εν-ότητες των πολλοτήτων.

Καταρχάς υπάρχει η εν-ότητα όλων των πλέγματων εν-οτήτων/πολλοτήτων, η οποία δεν περιέχει καμμία οριζόντια υπάρχουσα όμοια ή ανάλογη εν-ότητα.

Δηλαδή, η εν-ότητα όλων των εν-οτήτων είναι μια και μοναδική στην αποκλειστικότητά της.

Υπάρχει όμως και μια ακόμα εντονότερη και κυριαρχικότερη μορφή εν-ότητας: το Εν.

Το Εν δεν είναι μια συνηθισμένη εν-ότητα και ούτε σημαίνει την εν-ότητα των εν-οτήτων.

Σημαίνει το πέραν των ορίων των πλεγμάτων εν-οτήτων/πολλοτήτων (1) και το πέραν των ορίων της εν-ότητας των εν-οτήτων (2), όπου όμως αυτή η εν-ότητα ως το απόλυτο πέραν των δύο μορφών αυτών (1,2) ακριβώς δεν σημαίνει καμμία μορφή απείρου.

Το Εν ως η ριζική και απόλυτη εν-ότητα χωρίς κανέναν προσδιορισμό-καθορισμό πολλότητας δεν μπορεί να περιέχει καμμία σχέση με έναν προσδιορισμό-καθορισμό που είναι “πολλαπλογενής”.

Το άπειρο όπως και να εννοηθεί ή βιωθεί είναι αδύνατον να υπάρξει χωρίς κάποιον νοηματικό και οντικό ετεροκαθορισμό από τον προσδιορισμό-καθορισμό της πολλότητας, ενώ το Εν είναι γενικά το πέραν της πολλότητας που για να εννοηθεί ή βιωθεί είναι αναγκαία μια στάση εποχής (επέχειν) έναντι της πολλότητας και των εν-οτήτων που σχετίζονται έστω κυριαρχικά με την πολλότητα.

Τι είναι το Εν;

Καταρχάς το Εν δεν είναι, δηλαδή το Είναι δεν είναι Εν και το Εν δεν είναι Είναι.

Αν θέλουμε να κατανοήσουμε τι δύναται να καθορίζει το Εν και να καθορίζεται “από αυτό” θα έπρεπε να στοιχειοθετήσουμε ένα είδος εσωτερικής σχέσης του με το Μηδέν (ή Τίποτα).

Αυτό βέβαια, ως κίνηση στοχασμού, προϋποθέτει έναν θεμελιακό αποκλεισμό:

Να μην είμαστε, φιλοσοφικά, με την κάκιστη έννοια επαρχιώτες ή ανόητοι συντηρητικοί φιλοτεχνώντας τον γνωστό φιλοσοφικό κουραδισμό του “αντι-μηδενισμού” που συνηθίζεται σε αποικίες, επαρχίες, και γενικά σε στέκια όπου δυστυχώς συνήθως η βασική φιλοσοφική και θεολογική μόρφωση είναι αποτέλεσμα εργασίας γυμνασιαρχών, καθηγητών μέσης εκπαίδευσης και αγάμητων.

Ιωάννης Τζανάκος

Ιωάννης Τζανάκος

Ατέρμονη διεργασία..

Σχολιάστε την ανάρτηση..

share on: