ΜΥΚΟΝΟΣ

Υπήρξε αυτό το τετράδιο ένα άβατο. Ας πούμε, ότι δεν θέλησα να αλλοιώσω την σκέψη σου. Τις λέξεις σου. Την μυρωδιά του. Το έξω του φτιαγμένο στην Αθήνα, από έναν πυρογράφο, μάλλον για κάποια ροή υπάρχει. Και το μέσα του, κενές σελίδες -ως τώρα- μονάχα η δική σου αφιέρωση σαν δώρο. Ένα πιάνο επίσης. Ζωγραφιά, αποτέλεσμα ζωγραφιάς εννοώ.

Άρτιες γραμμές κοσμούν την σελίδα την πρώτη …και λέξεις.

«Είσαι ο Άνθρωπος, είσαι η φίλη, είσαι οι σκέψεις, είσαι η μούσα, είσαι ο έρωτας, είσαι το βλέμμα, είσαι το ωραίο, είσαι δύναμη, είσαι πολύ, είσαι εδώ, είσαι τώρα.»

Υποβόσκει και υποφώσκει ένα όνομα.

Να είναι δικό μου ή δικό σου;

Σε αφήνω κάπου εδώ, γνώρισα τι θες να πεις, σε αφήνω και σε αγαπώ, γιατί με αγκάλιασες με εκείνο τον τρόπο που μόνο Μύκονος δεν είναι, ωστόσο πάντα θα την θυμάμαι σαν αγκαλιά Μυκόνου.

Και όταν θα κοιτώ τον ουρανό, από το διπλανό νησί, εκείνο το αστέρι στον ουρανό – που το κοιτάς και εσύ – θα σε αγαπώ ακόμα πιο πολύ… αλλά θα ξέρω πως εσύ είσαι Μύκονος και εγώ Ικαρία.

Αποκλειστική προδημοσίευση από τη συλλογή «Το Χρονικό μας»