Ο φασισμός γεννήθηκε την εποχή που ο Αμφίοξος, επικαλούμενος την φυλετική του ανωτερότητα, επέβαλε την κυριαρχία του ενάντια στους θαλάσσιους σπόγγους και στους Πλατυέλμινθες. Μετά από εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης, ο φασισμός κατάφερε να μοιάζει με ένα μικρό ασθενικό παιδί που στη νεότερη ιστορία, βαφτίστηκε στην Ιταλία του Μουσολίνι, πέρασε την εφηβεία του στη ναζιστική Γερμανία και μεγάλωσε ταξιδεύοντας σε όλο τον κόσμο αλλάζοντας μορφές, φύλο, χρώμα, θρησκεία, εθνικότητα και ιδεολογία.

Απ’ ό,τι καταλάβατε, δεν θα γράψω για την ιστορική έννοια του φασισμού γιατί είμαι ανιστόρητος κατ’ επιλογήν. Θα γράψω για μια λέξη με τα ίδια ακριβώς γράμματα, αλλά με το νόημα που έχει αποτυπωθεί στο ανοιγμένο κεφάλι ενός παιδιού την ώρα που ξυπνάει με δεμένα χέρια, αναγνωρίζοντας θολά τη Μαρία να στέκεται πλάι του. Συνεχίζω με την ανατομία του ανθρώπινου σώματος…

Ο φασισμός που έχουμε μέσα στον αριστερό μας πνεύμονα, παλεύει με τη δημοκρατία του δεξιού πνεύμονα, το σοσιαλισμό του συκωτιού, την αναρχία της καρδιάς, το μαρξισμό των γεννητικών οργάνων κλπ. Όλες αυτές οι συγκρούσεις βοηθούν στην ισορροπία του ανθρώπινου οργανισμού, όμως προκαλούν αιφνίδιες κρίσεις πατριωτισμού ή πανικού μετά από απανωτές ήττες κάποιου οργάνου. *

* Ελλιπείς ιατρικές γνώσεις. Το γιούγκλ δεν κατάφερε να κάνει κανέναν γιατρό, υποστηρίζει η μητέρα του Δημήτρη.

Για μένα μια μορφή φασισμού είναι η δίψα για νίκη, για πρωτιά. Μια δίψα που μας την επιβάλανε στα σχολεία με τα συστήματα εκπαίδευσης, ταΐζοντας μας σαρδέλες με θανατηφόρες ποσότητες αλατιού. Ο γιος μου είναι καλύτερος μαθητής απ’ τον καθυστερημένο σπόρο σου. Η κόρη μου είναι πρωταθλήτρια στην άρση αμαξοστοιχίας με γλουτούς… μόνο που απ’ την πολύ ντόπα, της φυτρώσανε παπάρια. Δεν είναι πάντα η δίψα για χρήματα, εξουσία ή ό,τι… Η πρωτιά φαντάζει στα τρομαγμένα μάτια μου σαν την υπέρτατη, θεϊκή ανύψωση του “ΕΓΩ”… Εγώ Θεωρώ ότι αυτή η άρρωστη δίψα για τη νίκη και πρωτιά είναι μία απ’ τις αρχές του φασισμού… (όπως τον έχω σκιαγραφήσει στο κεφάλι μου) αλλά κουβέντα να γίνεται…

Ο φασισμός στον πολιτισμό είναι ένα αγκάθι στο πρησμένο πόδι ενός μερμηγκιού… Το κολοβακτηρίδιο του φασισμού που έχει μολύνει τον αέρα, χρησιμοποιεί τον πολιτισμό για να διασκεδάζει τα πρόβατα την ώρα που τρώνε το έξυπνο χορτάρι τους στο λιβάδι. Θα κάτσουν μπροστά από την οθόνη του τηλεοπτικού τους πομπού  και θα παρακολουθήσουν ένα κρυφοκαταθλιπτικό μουσικοχορευτικό σόου βγαλμένο από την χούντα. Θα ευφρανθεί η βασανισμένη ψυχή τους! Αργότερα μπορούν να ακούσουν την επαναστατική τους μουσική καθισμένα στο δροσερό γρασίδι, να αισθανθούν την ποιότητα να κυλάει σαν αέρας στο αίμα τους και να ακούν ενδιάμεσα τον εκφωνητή να διακηρύττει την ειρηνική, απολιτίκ επανάσταση της συνείδησης των ακροατών του.  Για επιδόρπιο αρκετό internet στα site γενικού ενδιαφέροντος με ωραία εξωτικά μέρη και πολλά ντόπ(ι)α, κοινωνικούς προβληματισμούς και πάνω απ’ όλα “ύποπτο” ανθυγιεινό πατριωτισμό και μισή πρέζα τέχνης…

Η τέχνη αυτές τις εποχές (δεν ξέρω για τις προηγούμενες, δεν τις έζησα) δεν γίνετε να είναι απολιτίκ. Όταν ο καλλιτέχνης δεν παίρνει θέση κάτι μου βρωμάει. Όταν ο καλλιτέχνης κάνει φιλανθρωπικό έργο για ξεκάρφωμα ή για να καλμάρει τις ενοχές του ή για το δικό του ακάθαρτο συμφέρον και απ’ την άλλη δεν ανοίγει την τρύπα που έχει για στόμα, να πει ότι κάτι πάει σκατά σε αυτή την κοινωνία, τότε κάτι μου βρωμάει σαν τα ψάρια που άφησε κάποτε ο Κώστας να σαπίσουν στο διάδρομο τις πολυκατοικίας… και αυτά τα ψάρια βρωμούσαν πραγματικά άσχημα. Αλλά ο Κώστας τα είχε κρύψει καλά μέσα στα κλειδωμένα ντουλάπια με τα ρολόγια. Οι καλλιτέχνες στους οποίους αναφέρομαι όμως, δεν μένουν σε πολυκατοικίες. Για αυτό σας γράφω ότι ο καλλιτέχνης δεν γίνετε να είναι απολιτίκ. Να ξέρουμε τι σκατά είναι ο καθένας και ποιοι τον σπρώχνουν εκεί που τον σπρώχνουν. Θέλω να ξέρω αν υποστηρίζει ένα παγανιστικό τάγμα υποψήφιων φονιάδων ή κάποιον που θα φέρει την αλλαγή στην κουζίνα μου…

Θεωρώ άκρος φασιστικό “την κουβέντα να γίνεται”. Δηλώνω την φασιστική μου αντίθεση σε κάθε συζήτηση πολιτική καθώς και σε σχολιασμούς της επικαιρότητας (αθλητικής, κοινωνικής, πολιτιστικής, όλες…) μόνο και μόνο για να γίνετε κουβέντα από ανθρώπους που έχουν τα χέρια τους καθαρά επειδή τα τρίψανε καλά με σαπούνι μηδενικού pH. Θεωρώ τραγικό σε αυτή τη χιλιετία, να μην υποψιάζεται καν ο άνθρωπος ποιος είναι “ο εχθρός” του. Θεωρώ τραγικές, γελοίες και μέρος του προβλήματος όλες αυτές τις συζητήσεις που δεν καταλήγουν στην  «τρο(μ/λ)οκρατία» αλλά σε ωχαδελφισμούς και προσευχές στον προστάτη του νησιού. Κουραστικά… δεν θέλω άλλο να γίνεται κουβέντα… ούτε θέλω να δουλεύεις, δεν θέλω να δουλεύεις… να βασανίζεσαι… ούτε γουστάρω τους απολιτίκ εναλλακτικούς, την υγρασία, το Πάσχα, το σεξισμό, τα Κοάλα, τους δυσκοίλιους ξινανθρώπους και τον πεθερό του Δευκαλίωνα.

Πηγές:

-Καρδακίου Κέρκυρας

-του κουλού η βρύση

-σκουριασμένες βρύσες 14ου Δημοτικού Σχολείου

Γιώργος Μικάλεφ

Γιώργος Μικάλεφ

Γεννημένος στην Κέρκυρα το Δεκέμβρη του ’85 με ρίζες από τη Μάλτα…H έντονη ανάγκη για δημιουργία τον ώθησε να ασχοληθεί από πολύ μικρός με τις καλές και τις... κακές τέχνες σε αρκετές απ’ τις μορφές τους… η ζωγραφική ωστόσο ήταν αυτή που τον απασχόλησε περισσότερο τα τελευταία χρόνια. Από μικρό παιδί χρησιμοποιούσε μολύβια και μαρκαδόρους για να προεκτείνει τη ψυχή του πάνω σε μια λευκή επιφάνεια και έκτοτε δεν σταμάτησε να ζωγραφίζει, να δημιουργεί και να πειραματίζεται πάνω σε κάθε είδους επιφάνεια με χρώματα και με υλικά που του κέντριζαν το ενδιαφέρον και την περιέργεια. Από το 2010 έχει πραγματοποιήσει πέντε ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής σε Κέρκυρα, Σπέτσες, Αθήνα, Πάτρα και έχει λάβει μέρος σε αρκετές ομαδικές. Έχει ασχοληθεί με την εικονογράφηση βιβλίων και εξωφύλλων underground μουσικών σχημάτων. Είναι μέλος της “Εικαστικής Κερκυραϊκής Ένωσης” από το 2010 και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης από το 2011 έως το Μάη του 2014 όπου εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Kαι επειδή είναι περίεργο να γράφω για τον εαυτό μου σε τρίτο πρόσωπο… σταματάω κάπου εδώ.

Σχολιάστε την ανάρτηση..

share on: